صفحهٔ اصلي
گفتار
افزايش سريع وزن مادر ، خطر ابتلا به ديابت بارداري را افزايش مي دهد .
دانشمندان اعلام كردند زناني كه در سه ماهه نخست بارداري ، به سرعت وزن اضافه مي كنند ..



دانشمندان اعلام كردند زناني كه در سه ماهه نخست بارداري ، به سرعت وزن اضافه مي كنند ، بيشتر از ديگر زنان باردار ،‌در معرض خطر ابتلا به ديابت بارداري قرار دارند.
به گزارش خبرگزاري رويترز از نيويورك ، دكتر مونيك ام هدرسون و همكارانش در مركز پزشكي كيسر در اوكلند كاليفرنيا اعلام كردند بررسي آنان نشان مي دهد زناني كه در سه ماه اول بارداري ، با سرعت بيشتري ، اضافه وزن پيدا مي كنند ، بيشتر از ديگر زنان در معرض خطر ابتلا به بيماري ديابت دوران بارداري قرار دارند.
در بسياري از زنان در ابتداي دوران بارداري، آزمون‏هاي مربوط به قندخون، طبيعي هستند، اما در انتهاي دوران بارداري به سبب ظرفيت محدود ترشح انسولين، كمبود انسولين و هيپرگليسمي ايجاد شده و تا زمان وضع حمل طول مي‏كشد.
اين وضعيت، تحت عنوان ديابت بارداري نام دارد.
اگر چه بلافاصله پس از انجام وضع حمل، نتايج آزمون‏ها در اين افراد به حالت طبيعي باز مي‏گردد، اما در تعداد قابل توجهي از آنها در آينده، ديابت ايجاد خواهد شد، به طوري كه هرچه ديابت در دوران بارداري شديدتر باشد، احتمال آن بيمار پس از مدت كوتاهي متاقب زايمان دچار ديابت شود، بيشتر خواهد بود.
عوارض ديابت بارداري
1. عوارض مربوط به مادر: برخي عوارض مادري ديابت بارداري عبارتند از:
• هيپوگليسمي: كه اغلب در نيمة اول بارداري ايجاد مي‏شود.
• هيپرگليسمي: هيپرگليسمي مادري، بيشتر در نيمه دوم بارداري ايجاد مي‏شود.
زن باردار در هفته‏هاي بيست تا سي ، داراي بيشترين نياز به انسولين است و در صورتي كه در انتهاي بارداري، نياز مادر به انسولين كاهش يابد، بايد به فكر نارسايي جفت بود.
پس زا زايمان، نياز مادر به انسولين، سريعاً كاهش مي‏يابد.
بيشتر مشكلات جنين، از هيپرگليسمي و بالا بودن گلوكز مادر ناشي مي‏شود.
• عفونت‏ها: در دوران بارداري به سبب تأثيرات ناشي از استروژن بر اتساع عروق خوني، افزايش جريان خون كليوي و فيلتراسيون گلومرولي و در نتجه افزايش فيلتراسيون گلوكز صورت مي‏گيرد.
بنابراين، تمامي زنان باردار به طور طبيعي داراي گلوكوزوري هستند و زناني كه قندخون بالاتري دارند، قند ادرار نيز بالاتر خواهد بود.
از طرفي، شل شدن عضلات دستگاه ادراري در طي دوران بارداري، سبب ريفلاكس ادرار به حالب و اتساع مجاري ادراري شده، شانس عفونت‏هاي ادراري را افزايش مي‏دهد.
وجود گلوكز براي تغذيه باكتري‏ها و نيز احتباس ادراري، زنان باردار را در معرض خطر ابتلا به عفونت‏هاي ادراري افزايش مي‏دهد.
وجود گلوكز براي تغذيه باكتري‏ها و نيز احتباس اداراي، زنان باردار را در معرض خطر ابتلا به عفونت‏هاي اداري قرار مي‏دهد.
به طوري كه شيوع عفونت‏هاي ادراري در زنان باردار مبتلا به ديابت بالاتر است.
• هيپرتانسيون: در بيست درصد از بيماران مبتلا به ديابت، به دليل غير طبيعي بودن عروق خوني، احتمال ايجاد هيپرتانسيون در انتهاي بارداري وجود دارد.
• پلي‏هيدرآمينوس: افزايش مايع آمينوتيك (بيش از دو هزار سي سي ) در زنان مبتلا به ديابت بارداري (به ويژه در صورت عدم كنترل قندخون) بسيار شايع است.
2. عوارض جنبي ناشي از ديابت بارداري، عبارتنداز:
• سقط: در صورت عدم كنترل قندخون، به ويژه در سه ماهة اول بارداري، شيوع سقط افزايش مي‏يابد.
• آنومالي‏هاي مادرزادي: احتمال بروز آنومالي‏هاي جنيني در مادران ديابتي، سه برابر بيشتر بوده و شايع‏ترين آنها، آنومالي‏هاي قلبي- عروقي و عصبي هستند.
آژنزي‏ساكرال جزء آنومالي هاي بسيار نادر ولي شديد ناشي از ديابت مادر است.
بيشترين شانس ايجاد اين آنومالي‏ها، در هفته‏هاي سوم تا ششم بارداري بوده و كنترل مناسب قندخون در اين زمان، مي‏تواند از بروز اين آنومالي‏ها جلوگيري كند.
• از ساير عوارض جنيني ديابت دوران بارداري مي‏توان به مواردي نظير ديسترس تنفسي، هيپوگليسمي نوزاد در چند ساعت اول زندگي، ماكروزومي، تروماهاي زمان تولد، هيپوكلسمي همراه با تتاني و تحريك پذيري نوزاد، هيپر بيلي ‏روبينمي و زردي نوزاد، افزايش مورتاليته پره‏ ناتال و مرگ ناگهاني جنين اشاره كرد.
واحد مركزی خبر