صفحهٔ اصلي
گفتار
۵ پیـام كلیدی برای سلامت شهـرها.
شعار امسال سازمان جهانی بهداشت به مناسبت ۷ آوریل (شهرنشینی و سلامت)



۱- سرنوشت انسان‌ها شهرنشینی است.
همان‌طور كه می‌دانید تا 50 سال آینده ، 70 درصد مردم جهان در شهرها زندگی خواهند كرد و در آینده‌ای نه چندان دور، قریب به اتفاق ساكنان زمین شهرنشین خواهندبود. شهرسازی‌های بدون برنامه، بحران‌‌های اجتماعی موجود را تشدید می‌كند و امنیت و سلامت شهروندان را با خطر مواجه خواهد كرد.
۲- شهرنشینان فقیر در خطر معظلات بهداشتی هستند.
اطلاعات آماری سطح بهداشتی شهرها، معمولا معدلی از وضعیت موجود را نشان می‌دهد، یعنی با چشم پوشی از اختلاف عمیق وضعیت اقتصادی شهرنشینان فقیر و غنی به ارایه‌ی آمار می‌پردازد. در حال حاضر یك میلیارد نفر از انسان‌های فقیر در شهرها زندگی می‌كنند كه چیزی در حدود3/1 شهروندان را شامل می‌شوند.
طبق برآوردهای بانك جهانی تا سال 2035 ، شهرها به محل اصلی تجمع فقیران جهان تبدیل خواهند شد.این به معنای افزایش خطر خشونت، بیماری‌های مزمن و برخی بیماری‌‌های مسری چون سل و ایدز درشهرهاست.
۳- بخش مهمی از عوامل موثر در سلامت شهرها خارج از دستان فعالان سلامت است.
شهرسازی و شهرنشینی به خودی خود ناقض یا مدافع سلامت نیست اما نوع زیرساخت‌های شهری به طور مستقیم بر سلامت شهروندان اثر گذار است. زیرساخت‌های فیزیكی، دسترسی به خدمات اجتماعی، توزیع عادلانه موقعیت‌های شغلی و تحصیلات از جمله مواردی هستند كه ارتباط تنگاتنگی با سلامت شهروندان دارند اما انجام درست آنها از دستان متصدیان بهداشت و درمان خارج است.
۴- راه حل چالش‌های بهداشتی شهرها در برخورد ریشه‌ای با علت هاست.
سیاستگذاری‌های كلان شهری با توجه به برخی اقدامات پایه‌ای می‌تواند زمینه‌ساز تثبیت رفتارهای سالم و ایمنی در محیط‌های شهری باشد. مثلا با طراحی فضاهای مناسب برای فعالیت‌های فیزیكی، ایجاد محدودیت‌های قانونی برای استفاده از دخانیات در اماكن عمومی یا نظارت بر سلامت مواد غذایی به آسانی بخش قابل توجهی از چالش‌‌‌های بهداشتی شهرها را مرتفع می‌شود.
این اقدامات احتیاج به منابع مالی جدید ندارند. تنها كافی است منابع موجود با اولویت بندی‌های صحیح مصرف شوند.
۵- برای سالم‌سازی محیط‌‌های شهری مشاركت همگانی لازم است.
سلامتی یك حق مسلم برای تمامی شهروندان است.تلاش برای رسیدن به این ( حق مسلم) وظیفه‌ی همه‌ی افراد ، سازمان‌ها و مدیران محلی و مركزی است. برای آنكه فرآیندهای تصمیم‌گیری و اجرا با ثبات و استمرار بیشتری همراه باشد، لازم است تمامی بخش‌های جامعه دراین فعالیت‌ها مشاركت داشته باشند.
سلامت